با یاد دست های تو

                     _سرمست_

تن را به آن طبیعت عطرآگین

جان را به دست عشق سپردم

با یاد دست های تو ناگاه!

             مشتی شکوفه را

                        بوسیدم و به سینه فشردم !

عشق یعنی غصه و دلواپسی

عشق یعنی بی کسی در بی کسی

عشق یعنی از بدی عاری شدن

اشک از چشم دلت جاری شدن

عشق یعنی روزو شب در جستجو

عشق یعنی با مرادت گفتگو

عشق یعنی نفس خود را هی کنی

راه دشوار جنون را طی کنی

عشق یعنی سر فدای راه دوست

عشق یعنی هر چه داری مال اوست

عشق یعنی ۲ کبوتر پرواز                                                        

عشق یعنی ۲ قناری آواز

عشق یعنی من و یک دنیا حرف

عشق یعنی تو و یک عالم راز

عشق یعنی من و صد زاده ء چشم

عشق یعنی تو و یک مژگان ناز

عشق یعنی غزل تنهائی

مثنویهای پر از سوز و گداز

عشق یعنی آن که با یک برخورد

عالمی حرف ولی در ایجاز

عشق یعنی سخن دل گفتن

به اشارت به کنایت به مجاز

عشق یعنی در سفر بر من نیست

تا نیائی تو شکستس نماز

عشق یعنی تو مرا میرانی

من به صد حوصله می آیم باز

بی تو من کهنگی یک پایان

با تو من تازگی صد آغاز

نگاهش غرق نور تو ، سرش سرشار شور تو

چه شور انگیز با چشمت ، تکلم می کند دریا

دلش از غصه می گیرد هزارن دفعه می میرد

همین که در پس ابری تو را گم می کند دریا

مگر بر سینه ی ساحل نشسته رد پای تو 

که با هر موج بر خاکش تیمم می کند دریا

تو آن ماهی من آن دریا که از هم دور افتادیم

بگو کی روی ماهت را تبسم می کند دریا